Tolerancja dla odmiennych poglądów

Nie przepadam za Kościołem. Nie szanuję ani księży, ani chrześcijan jako takich. Ale też nie gardzę samymi ludźmi. Jeśli już, to darzę tym brzydkim uczuciem samą instytucję Kościoła, która jawi mi się jako jedna z największych - ale i najstarszych - korporacji na świecie. Nie wiem, jak potoczyłaby się historia Europy bez jej udziału, nie wydaje mi się jednak, żeby dobro przeważało u niej nad złem. Chrześcijaństwo zostało oparte o bardzo piękną i trudną do realizacji teorię, w praktyce zaś okazało się równie prymitywne, co pozostałe kulty. To, że dzisiaj nie doświadczamy już drastycznych skutków wszechwładzy tej religii, wynika wyłącznie z jej obecnej słabości, a nie z nagłego przypływu miłosierdzia reprezentujących ją kapłanów.

Niemniej warto tutaj zauważyć, że w dzisiejszych czasach mamy też do czynienia z eksplozją chorobliwej wręcz chrystofobii i to w tak rozmodlonym społeczeństwie jak nasze. Nienawiść i odraza, jaką niektórzy zioną do kleru czy nawet wiernych, niekoniecznie świadczy o osobistej urazie spowodowanej jakąś dawną krzywdą; prędzej chodzi o to, że ktoś nie życzy sobie prawienia mu kazań przez odzianych w śmieszne kiecki panów i autorytatywnego rozsądzania, co jest dobre, a co złe. To akurat mogę doskonale zrozumieć. Czy jednak wzmiankowana chrystofobia jest czymś mniej godnym potępienia niż homofobia, transfobia, antysemityzm? A może właśnie każdemu wolno nienawidzieć i gardzić dowolną osobą, grupą osób bądź organizacją?

Negatywne emocje sprzedają się najlepiej. Być może jest to pozostałość po czasach, kiedy przynosiły nam one (dzięki motywacji do walki chociażby) więcej korzyści niż emocje przyjemne. W każdym razie owa buzująca w ludziach złość na duchowieństwo skutkuje nierzadko czy to osobistą apostazją, czy to chamskimi wypowiedziami pod adresem kościelnej hierarchii, czy to nawet agresją wobec całej instytucji, jak w przypadku "czarnych marszów". Pomimo niechęci do Kościoła nie mogę uznać tego za coś choćby odrobinę lepszego niż - przykładowo - przemoc wobec homoseksualistów, nie mówiąc już o nagminnie demonizowanej "mowie nienawiści", polegającej najczęściej jedynie na braku aprobaty dla niektórych zachowań (jak np. tranzycja) bez intencji niszczenia kogokolwiek. Księża są zwykłymi ludźmi i nie należy ich atakować fizycznie. Werbalnie? Wyłącznie w formie merytorycznej nagany dla ich nielicujących z polskimi obyczajami postępków. Natomiast to, że wciąż pouczają swoją "trzódkę", jak należy żyć, musimy jakoś - my, antyklerykałowie - ścierpieć w pokorze.